Lecimy dalej z Pythonem. Najwyższy czas na opowieść o zmiennych. Zmienne w Pythonie również wymagają osobnego wpisu ze względu na niezbędne wyjaśnienia w ich definiowaniu. Poznajcie zasady definiowania zmiennych jakie trzeba sobie przyswoić, aby nie popełniać w życiu żadnych gaf.

ZMIENNE W PYTHONIE TEŻ MAJĄ SWOJE ZASADY

I znów teoria na dzień dobry. Zmienna jest miejscem w pamięci przechowującym wartość odpowiedniego typu danych. Według terminologii języka C, nazywana jest "L-wartością", gdyż po zaalokowaniu dla niej pamięci, możemy się za każdym razem do niej odwołać po jej etykiecie (nazwie).

NAZEWNICTWO

Zmienne w Pythonie muszą przestrzegać pewnych reguł co do ich nazewnictwa. Z pewnością nie może się ona zaczynać od cyfry, a także nie może mieć żadnych spacji! Od razu napotkacie błąd składni.

Błąd składni przy próbie nadania nazwy zmiennej zaczynającej się od cyfry w Pythonie

Próba nadania nazwy zmiennej zaczynając od cyfry kończy się błędem składniowym.

Litery duże i małe, jak najbardziej. Czy znaki diakrytyczne też wchodzą w grę? W tym języku tak. Możecie nadać zmiennym nazwy z polskimi znakami takimi jak 'ą', 'ć', 'ę' i każdą dowolną inną. Nie wiem jak jest z maksymalną liczbą znaków, ale sprawdziłem nazwę mającą ponad 255 znaków i Python nie miał żadnych zastrzeżeń. Zmienne mogą mieć bardzo długie nazwy i nie powinno być z tego tytułu żadnych konsekwencji.

Oprócz sztywnych zasad, wypada przestrzegać też takich, które wynikają z przyzwyczajeń i konwencji nazewniczych. Pierwsza rzecz to to, żeby zmienne w Pythonie miały sensowne nazwy wyjaśniające cel ich istnienia. Jeśli to jest jakiś mały program, to "x" będzie jeszcze w porządku, natomiast przy większych rozbudowach, szczególnie zalecam nazwy "opisujące" np. "gained_points" albo "retrieved_signals". Wtedy każdy człowiek będzie od razu wiedział po co to jest. Drugą sprawą mniej istotną jest trzymanie się stylistyki pisania. W Pythonie dominuje pisanie samymi małymi literami w połączeniu ze znakami podkreślenia stanowiącymi imitację spacji.

NIE MA STAŁYCH

Python nie dysponuje żadnym typem przeznaczonym dla wartości tylko do odczytu ("constant"). Jedynym sposobem na "udawanie" stałej jest dostosowanie konwencji nazewniczej polegającej na pisaniu z samych wielkich słów oddzielonych znakami podkreślenia. Wtedy będzie to informacja dla programisty, żeby nie "ruszać" tej wartości w operacjach innych niż przypisanie na samym początku. Moim zdaniem, jest to zbyt dotkliwe wybrakowanie, bo stałe też mają sens z samego istnienia. Jest wiele przykładów wartości, które nie powinny być za żadne skarby edytowane podczas działania programu.

A GDZIE WPISUJE SIĘ TYP?

W Pythonie nie trzeba przypisywać żadnego typu danych! Język sam go zidentyfikuje po podanej przez nas wartości. Dla przykładu 35, przypisze typ liczby całkowitej, a podanie "True" będzie sygnałem, aby traktować zmienną jak wartość logiczną. W momencie utworzenia obiektu w oparciu o klasę, przypisywany jest adres umieszczonej na stercie referencji.

ZASTOSOWANIA ZMIENNYCH

Zmienne w Pythonie stanowią elementarny budulec każdego skonstruowanego programu. Ich podstawowym zastosowaniem jest możliwość przechowania, przypisywania i modyfikowania ich wartości w dowolnym momencie trwania programu.

OPEROWANIE NA ZMIENNYCH

Dozwolone operacje są zależne od typu danych. Można przemnożyć łańcuch znaków oraz liczbę całkowitą i zmiennoprzecinkową, ale trudno jest sobie wyobrazić mnożenie wartości logicznej w akcji. To samo się tyczy dodawania, odejmowania i dzielenia. Na samym obiekcie również wszelkie operacje są wzbronione (bo w gruncie rzeczy to jest tylko adres stanowiący "podpięcie" do obiektu), ale ich zmienne można już modyfikować. Jednak to też zależy jakiego są typu.

Przykład operacji arytmetycznych na zmiennej w Pythonie

Przykłady dozwolonych operacji arytmetycznych na zmiennej typu "liczba całkowita".

Zastosowane powyżej operatory są skróconymi formami zapisów modyfikujących wartość. Na przykład zapis:

x += 25

działa tak samo, jak napisanie:

x = x + 25

Identycznie zachowuje się każdy następny zapis.

ZMIENNA W OBIEKCIE STAJE SIĘ ATRYBUTEM

Python wspiera programowanie obiektowe dzięki czemu, możemy definiować klasy mogące określać stan (zmienne) i zachowanie (funkcje) oraz w wyniku tworzenia instancji (kopii) na jej podstawie, nadawać jej określone działanie. Tak jak było z funkcjami, że "awansują" na metody jeśli są one osadzane do obiektu, tak i zmienne stają się atrybutami gdy znajdą się w obiekcie.


Na tym kończymy. Zmienne w Pythonie to krótkie zagadnienie, bo więcej o samych zmiennych się napisać nie da.

PODOBNE ARTYKUŁY