W tym artykule opiszę Wam nieco dokładniej działanie funkcji "print" w języku Python. W 99% przypadków to właśnie ona będzie pierwszą poznaną przez każdego początkującego. Pozwólcie jednak wtrącić parę własnych akapitów celem poszerzenia o istotne informacje z nią związane. Być może jest coś, o czym nie wiecie.

DO CZEGO SŁUŻY FUNKCJA "PRINT"?

Podstawowym zastosowaniem jest wypisanie podanych argumentów na strumień wyjściowy. Najczęściej wprowadzanymi parametrami formalnymi są łańcuchy znaków, ale mogą to być również liczby całkowite, liczby zmiennoprzecinkowe, wyrażenia arytmetyczne czy nawet własne obiekty utworzone przez klasę.

DOWOLNA POSTAĆ PARAMETRÓW

Najczęściej spotykane wywołanie wygląda w taki sposób:

Funkcja "print" w Pythonie

Najbardziej podstawowe użycie funkcji "print" w Pythonie.

Nie ma również przeszkód w tym, aby wstawić dowolne wyrażenie arytmetyczne. Czy to dodawanie, czy potęgowanie, czy cokolwiek innego, funkcja "print" potrafi dostosować się do typu danych i bez problemu poradzi się z podanym wyrażeniem, które "przerobi" na wynik arytmetyczny.

Mnożenie wstawione do funkcji "print" w Pythonie

Przykład wprowadzonego wyrażenia arytmetycznego w postaci iloczynu.

Wszelkie listy, krotki, utworzone instancje obiektów i wiele innych także mogą być osadzane do funkcji celem otrzymania informacji na ich temat.

BRAK ZWRACANEJ WARTOŚCI

"print", wbrew możliwemu wnioskowaniu, nie zwraca żadnego wyniku, tylko wypisuje tekst na ekran powłoki pod znakiem zachęty (to jest szary ciąg trzech znaków większości). Gdyby ktoś się uparł i mimo wszystko próbował podstawić funkcję po znaku przypisania, to dana zmienna posiadałaby domyślną wartość "None". To jest odpowiednik wartości "null" w większości języków programowania, czasami można też spotkać nazwę "nil" np. w Lua i w Ruby.

Przypisywanie wartości funkcji "print" do zmiennej w Pythonie

Funkcja "print" nie zwraca żadnej wartości (jest typu "void"). Każda zmienna przyjmie wówczas wartość "None" będąca ekwiwalentem wartości "null".

MOŻLIWOŚĆ WPROWADZANIA DOWOLNEJ LICZBY PARAMETRÓW

Zdążyliście pewnie ujrzeć już dawno przykłady kodów źródłowych w których omawiana funkcja bez problemu "przyjęła" więcej niż jeden parametr. Istotnie, na mocy zmiennej liczby parametrów, dozwolone jest wprowadzenie jednego, trzech, pięciu, dziesięciu albo jeszcze więcej parametrów aktualnych do jednego wywołania.

Zmienna liczba parametrów funkcji "print" w Pythonie

Zgodnie z implementacją zmiennej liczby parametrów, funkcja "print" jest w stanie obsłużyć dowolną liczbę wprowadzanych parametrów do jednego wywołania bez konieczności duplikowania wywołań.

PISANIE DO PLIKU

Oprócz wypisywania informacji w formie tekstowej oraz "parsowania" wyrażeń arytmetycznych (bo z programistycznego punktu widzenia, konwersja wyrażeń tekstowych na arytmetyczne, to parsowanie), "print" umożliwia jeszcze jedną rzecz mającą bezpośredni związek z plikami. Otóż możemy "przekierować" strumień wyjściowy z powłoki na otwarty plik. Wówczas będziemy świadkami literalnego "wkładania" tekstu do podanego pliku. Pisanie do pliku przy użyciu Pythona jest samą przyjemnością!

Funkcja z przekierowaniem do pliku

Korzystając z właściwości "file", można przekierować strumień wyjściowy na podaną zmienną przechowującą plik (po znaku równości) i "skierować" wynik do pliku.

Wystarczy po przecinku, wprowadzić wartość "file", a po znaku równości, zmienną przechowującą obiekt pliku. Jeżeli nie pojawią się komplikacje w postaci zgłoszenia jakiegokolwiek wyjątku, każdy wynik na wyjściu będzie kierowany do podanego pliku.


Na tę chwilę to wszystko na temat funkcji "print". Nie zdziwcie się jeśli potem zechcę to rozbudować o dodatkowe informacje.

PODOBNE ARTYKUŁY