Czas poruszyć wątek dziedziczenia! Jest to kolejny element stanowiący zakres podstawowego rozumienia języka Java. Dziedziczenie w języku Java to fundament w paradygmacie obiektowym. Na czym on polega? Jak on działa w programie? Jak go dostrzec w kodzie? Spokojnie, jedno pytanie po drugim zostanie tu omówione.

Dzień zaczyna dobiegać końca, a ja na zachętę przynoszę Wam następne akapity kręcące się wokół języka Java. Opiszemy sobie czym jest statyczność. Wiele osób ma problemy z przyswojeniem sobie tematu, który również jest często spotykany i wykorzystywany w praktyce. To brzmi na tyle poważnie, że postanowiłem zabrać się i za zmienne, i za metody statyczne. Nie uciekajcie od tego z krzykiem! To trzeba wreszcie zrozumieć!

Witam Was ponownie! Zbliża się nieuchronnie koniec "mojego miesiąca" i stopniowe zbieranie plonów swojej ciężkiej pracy z pisania na stronie, aczkolwiek nie ma to wpływu na dalsze redagowanie artykułów. Jak dojdę do wyznaczonego progu, wtedy wszystko wyjaśnię. Na razie, zabieramy się znowu za język Java i za wątek przesłaniania, który omówiłem wczoraj jeśli ominęliście. Zaprezentuję wyjaśnienie i od razu przesłanianie metody o nazwie "toString". Co to konkretnie jest?

Lecimy z następnym tematem Javy. Weźmiemy pod lupę dwa terminy, które wbrew pozorom nie są synonimiczne: przeciążanie a przesłanianie. Bardzo podobne do siebie, a oznaczają dwie zupełnie różne rzeczy. Macie przed sobą rozmowę kwalifikacyjną na stanowisko programisty w tym języku? Bądźcie pewni, że to pytanie może paść!

Moim zdaniem starczy już tych wykładów o samym tworzeniu gier. Język C też już wyczerpałem aż nadto, zatem wrócę do Javy i opiszę bardziej podstawowe rzeczy. Na przykład czym jest konstruktor w Java. Co to jest. Co on robi. Jak go zdefiniować. Na tym się dzisiaj skupimy.

Skaczemy ponownie do Javy i teraz pokażę Wam jak korzystać z mniej znanej struktury danych kryjącą się pod nazwą "HashMap". Użytkownicy Pythona raczej będą ją nazywali "słownikiem". Ja też wolę to stwierdzenie, natomiast ze względu na zachowanie tagów, będę korzystał naprzemiennie z obu tych nazw. Przejdźmy do wyjaśnienia jak w języku Java korzystać ze słownika.

Po mocnym spóźnieniu zapraszam Was na drugą część poprzedniego artykułu opowiadającego o klauzuli "try-catch" służącej do przechwytywania wyjątków z prostymi przykładami w języku Java. Postanowiłem poświęcić odrębny artykuł na te dodatkowe słowo kluczowe mające związek z wyjątkami, "finally". To jest blok, który wykonuje się zawsze niezależnie od tego, czy pewna ryzykowna operacja zakończyła się porażką lub sukcesem. Sprawdźmy jak to wygląda w praktyce.

Znowu artykuł i znowu Java. Przejdziemy do przechwytywania wyjątków, dowiemy się co to takiego, jak działa i jak się zabezpieczyć przed niepożądanym działaniem w trakcie korzystania z "ryzykownej" metody za pomocą klauzuli "try-catch". Jeśli nałogowo korzystacie z języka Java, opanujcie to jak najprędzej, to jest jeden z tematów podstawowych.

Powracamy znowu do języka Java. Po raz pierwszy pragnę się wypowiedzieć na temat interfejsów i przykładów ich zastosowania. Aby nikt nie poczuł się zagubiony, artykuł ten będzie podzielony na dwie części: pierwsza będzie służyła wstępnemu tłumaczeniu czym są interfejsy w Javie, a druga będzie obrazować przykład ich sensownego wykorzystywania.

Raz kolejny zwrócimy się w stronę Javy w celu przedstawienia bardzo przyjemnego i efektywnego zapisu. Umożliwia on zapisanie "rozciągliwej" funkcji, która będzie w stanie pobierać tyle parametrów ile tylko sobie zażyczycie. Jeden, pięć, nawet dwadzieścia. Taka implementacja jest możliwa jeżeli się wie o jej istnieniu i o sposobie zapisu. Pojęciem tym jest "zmienna liczba parametrów" ("variadic function"), sposób zapisu opisano w środku.